13/10 Inauguración da exposición «Llorens o pintor das Mariñas” no Museo Provincial de Lugo

“A paisaxe impresiónanos pola forma dos seus elementos, pola cor e, sobre todo, polas emocións que esperta no noso espírito. Por seren, precisamente,
estas emocións a alma da paisaxe, é necesario recollelas directamente dela,
para sentilas con toda intensidade” Francisco Llorens

11/10 O venres 13 de outubro, ás 17:00 no xardín do Museo Provincial de Lugo inaugurase a exposición «Llorens o pintor das Mariñas”, – comisaria: Rosario Sarmiento- .  A importancia que a contorna xeográfica das Mariñas – coruñesas – desempeña en toda a obra de Llorens é  fundamental, xa que estes espazos naturais constitúen a espiña dorsal da súa obra pictórica que poderáse ver na exposición.

FRANCISCO LLORENS é, sen dúbida, un dos paisaxistas de referencia na historia da arte do século XX en Galicia e en España, polo peso temático e argumental que a paisaxe ten na súa obra. Tivo unha sólida formación académica, sendo alumno de Carlos de Haes e posteriormente de Joaquín Sorolla, de quen aprende a importancia e o valor da luz na paisaxe.

Llorens desenvolveu unha longa carreira profesional como profesor de debuxo e pintor, expoñendo en repetidas ocasións en España e en América. Foi membro da Real Academia Galega da Lingua e
das academias galega e madrileña de Belas Artes, mantendo relacións con intelectuais coetáneos seus como Ramón Cabanillas e Castelao.

Aínda que alternou a súa vida entre Madrid e Galicia, á que regresaba cada verán, esta foi o eixe  temático fundamental en toda a súa obra. As súas estadías estivais sempre tiñan como referencia calquera punto das Mariñas, Perillo, Oleiros, Sada, Betanzos, Mera, O Pedrido…  reflíctense na súa pintura, cunha gran riqueza de matices cromáticos.

 “Nós non o sentiamos fondamente feliz máis que durante os veraneos galegos. Partía de madrugada vestido con traxe de liño groso e pesadas botas, cargado con cabalete, caixa e lenzo. Volvía a última hora da tarde, tostado polo sol e o vento…”. Eva Llorens – filla –

Sempre pintaba ao aire libre, practicaba o plein air, xa que a natureza e os infinitos tons e matices que a luz provocaba sobre a paisaxe eran os seus elementos esenciais de inspiración. Os azuis, verdes,
amarelos luminosos, grises e ocres non só compoñían a súa paleta, senón que tamén singularizaban os estudos cromáticos e lumínicos das súas paisaxes. Por iso, algúns historiadores afirmaron que na súa pintura hai influencia do impresionismo e postimpresionismo no xeito de entender a paisaxe.